- dyukefundee -

ใกล้งานของ C3 เข้าไปทุกที t t t t t
ใกล้จะถึงวันครบรอบ การตัดสินใจเป็นคนบ้าการ์ตูนอย่างจริงจังแล้วสินะ...


กับชีวิตบ้าการ์ตูน เรื่อง 1 ปี มันคงยาวเนอะ ถ้าเบื่อก็อ่านแต่สีแดงแล้วกัล *-*

 

.....

 

ย้อนกลับไปช่วงเวลานี้ของปีที่แล้ว มีเรื่องเกิดขึ้นมากมาย
โดยเฉพาะเรื่องนั้น ที่เปลี่ยนรูปแบบชีวิตเราไปเลย

เมื่อช่วงเวลานี้ของ 1 ปี ก่อน เป็นช่วงที่เรากำลังจะต้องกลายเป็นผู้ใหญ่
เป็นช่วงรอยต่อที่จะต้องเลือกทางเดินของชีวิต ข้างหน้า

ช่วงที่กำลังตัดสินใจเลือกทางเดินก็เกิดเรื่องนั้นขึ้นมา
มันก็ อดคิดไม่ได้ว่า ...

สิ่งที่พยายามสร้างมาตั้งแต่เด็กจนโตนั้น มันคืออะไรหรือ
คนเราเริ่มต้นจากเด็ก เป็นผู้ใหญ่

 

เมื่อทุกสิ่งมันกลับไปเป็น 0 ใหม่ เหมือนปราสาททรายโดนน้ำทะเลซัด..
หลายคนไม่มีแรงสร้างมันขึ้นใหม่อีกรอบ ....และ ฉันเป็น 1 ในนั้น

 

 

หลังจากความพยายาม ศึกษาธรรมะ อ่านหนังสือคู่มือ ทำทุกทางแล้ว
ก็ได้ค้บพบคำตอบของชีวิต ซึ่งมันอยู่ไม่ไกลเลย

และนี้คือสถานที่ที่กระผมได้ รู้แจ้งเห็นจริงครับ
ปล. สภาพหลังจากเก็บกวาดขยะแล้ว(สภาพใช้งานจริงมิกล้าเปิดเผย.-*-)

มันก็คือห้องตัวเองนั้นแหละ

ดูแล้วมันก็ธรรมดานะ แต่ที่ตรงนี้แหละที่ทำให้เข้าใจว่า
การมีชีวิตอยู่ต่อไปนั้นมีค่ามากเพียงไหน..

-ของเล่นที่อยู่ในตู้สำหรับบางคนมันก็แค่พลาสติกไร้ค่้า ที่ต้นทุนกิโลกรัมละไม่ถึง 5 บาท
แต่สำหรับเรามันคือ ของที่ทำให้ระลึกถึงตัวละครที่ทำให้เรายิ้มได้ตลอดมา

-หนังสือการ์ตูนที่วางอยู่ สำหรับบางคนมันก็แค่สื่อให้ความบันเทิงไร้สาระ
แต่สำหรับเรามันคือ อีกโลกหนึ่งที่ใช้หลบจากความจริงที๋โหดร้ายนี้ี้

-แล้วยังมีเกมคอนโซล ที่พร้อมให้ออกผจญภัย ได้ประสบการณ์เสมือนจริง
กับคอม 1 เครื่อง ที่เป็นช่องทางเชื่อมต่อเราเข้ากับโลกใบนี้


ชีวิตคนเรา มันไม่ได้มีแค่
เกิด-เดิน-เรียน-ทำงาน-เก็บเงิน-มีลูก-ตาย

มันไม่จำเป็นจะต้่องดำเนินตามนี้หรอก

กลอนทังคะบทนี้ แต่งไว้นานแล้ว...คงจำกันได้

 

 

 

-------- เวทมนต์ที่ชื่อ “ เวลา ” by dyuke-------

 

 

ทุกวันนี้ การ์ตูน ฮีโร่ นี้แหละ ...มันคือ
สิ่งที่อยู่ด้วยกันกับเรามาตั้งแต่เด็ก 20 ปี
มีตอนใหม่ทุกอาทิตย์ มีเรื่องใหม่ทุกปี

ถ้าไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปก็ไม่ได้ดูต่อ....

นี้แหละคือเป้าหมายในแต่ละวันแต่ละสัปดาห์..

วันพรุ่งนี้ฉันก็ยังต้องมีชีวิตอยู่.....ต่อไป